Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

ΛΕΞ - ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ



Χαλασμένα ασανσέρ και τοίχοι από χαρτί, 
Κουτσουμπόλες διαχειρίστριες, ρουφιάνοι θυρωροί, 
Τρωκτικά μ' ακουστικά ακούν τις συνομιλίες,
 Μας χαζεύουν οι εξωγήινοι μέσα από το κουτί.
 Χαλασμένα ασανσέρ και τοίχοι από χαρτί,
 Δυο νύχτες πριν ληστέψανε τον νταλαβερτζή,
 Τώρα ποιος φτιάχνει τον απέναντι που θέλει να πιει, 
Τι 'ναι ο θάνατος αγόρι μου μπροστά στην ντροπή, 
Ακούω το τάβλι των ανέργων, την φωνή των παιδιών, 
Τα καταπιεσμένα βογγητά των νοικοκυριών, 
Έχω για θέα μια εκκλησία και τις ουρές των πιστών, 
Και ιδρώνω για να αρπάξω την πηγή των κακών, 
Εκεί έξω, έξω, έξω από 'δω, 
Σιγά μην κλείσω συμφωνία με τον εξαποδώ, 
Εγώ δε θέλω μεροκάματο, εγώ θέλω να ραππάρω, 
Να μάθω που τα κρύβουνε να πάω να τους τα πάρω, 
Το ραπ μου είναι γκάνι, στο στόμα μου η κάνη, 
Εκλεκτό ντουμάνι, για όποιον τ' απολαμβάνει, 
Το αγόρι με το φράχτη το 'χω κάνει με μελάνι, 
Το 'δαν οι Μοϊκάνοι λέν ο μάγκας τι κάνει, 
Πατεράδες που ερωτεύονται πίσω απ' το λιμάνι, 
Ποιος πληρώνει διατροφές, θέλουν τη νέα Mercedes, 
Επιστρέφουν σουρωμένοι και ρωτάν πόσο κάνει, 
Τη γυναίκα τους πριν βάλει το παιδί τους για νάνι,

 Όσο για μένα είμαι εντάξει, μα ό,τι έχω δε φτάνει, 
Η επιτυχία της αποτυχίας μ' έχει τρελάνει, 
Δεν ήμουν μάγκας ποτέ, καμιά φορά είμαι αλάνι, 
Φυσάω τον καπνό στοχεύοντας το ταβάνι, 
Κουτσομπόλες διαχειρίστριες, ρουφιάνοι θυρωροί, 
Τρωκτικά μ' ακούστικα ακούν τις συνομιλίες, 
 Μας χαζεύουν οι εξωγήινοι μέσα από το κουτί, 
Κανένας ασφαλής μέσα στις πολυκατοικίες.

 Θέλουν να δώσω μια συνέντευξη να μάθουν τι μου αρέσει, 
Πόσα έχω αρπάξει και για πόσα έχω δουλέψει, 
Πόσο ψηλός είναι ο ψηλός, γιατί μ'άφησε η έτσι, 
Μπας και καταλάβουνε το πως ραπάρω έτσι, 
Στο ισόγειο ο φοιτητής ακούει ωραία μουσική, 
Μιλάει την γλώσσα των μπλεγμένων μα φοβάται πολύ, 
Μου λέει γάμησε τους ράππερς, μίλα για τη ζωή, 
Όροφο προς όροφο, γραμμή προς γραμμή, 
Ωραία, ρευματοκλοπές, υποτροπές λογαριασμοί, 
Ανεργία, αφραγκία, μπάτσοι, Χρυσή Αυγή, 
Μεροκάματα του τρόμου, εξώσεις, πληστειριασμοί, 
Και η γειτόνισσα να λέει πως γίναμε γραφικοί, 
Μην ρωτάς άμα το ζω, αδερφούλη το ζω, 
Με τσιγάρα και σφυρίχτρα λίγο πριν τον σεισμό, 
Ζουν μεταλλαγμένα όντα κάτω απ' τον ουρανό, 
Φόρα αγάπη μου το κράνος πριν τον βομβαρδισμό, 
Ο γέρος από τον 6ο λέει πως είμαστε όλοι άρρωστοι, 
Γέρο βγάζουμε χειμώνα στην Ελλάδα, είμαστε άνθρωποι, 
Την σάπιζες στο ξύλο κάθε μέρα με τη ζώνη σου, 
Λυπάμαι που δεν σου 'γραψε η ξενιτεμένη κόρη σου, 
Από δίπλα έχω ένα μπάτσο που όλο στραβοκοιτάει, 
Τον μετανάστη απ' τον 5ο κι ας του χαμογελάει, 
Ο από κάτω είναι εντάξει βλέπει και δεν μιλάει, 
Μα κρατάει το κορίτσι ενώ δεν το αγαπάει, 
 Όσο για μένα είμαι εντάξει, μα ό,τι έχω δε φτάνει, 
Η επιτυχία της αποτυχίας μ' έχει τρελάνει, 
Δεν ήμουν μάγκας ποτέ, καμιά φορά είμαι αλάνι, 
Φυσάω τον καπνό στοχεύοντας το ταβάνι, 
Κουτσομπόλες διαχειρίστριες, ρουφιάνοι θυρωροί, 
Τρωκτικά μ' ακούστικα ακούν τις συνομιλίες, 
 Μας χαζεύουν οι εξωγήινοι μέσα από το κουτί, 
Κανένας ασφαλής μέσα στις πολυκατοικίες.


Πέμπτη, 7 Σεπτεμβρίου 2017

Bong Da City - Ατμόσφαιρες



Κακοήθης

Απόψε κύλησα, μίλησα με μένα καθώς λύγισα
αντίκρισα τα λάθη μου έτσι και τα συζήτησα
με την μοναξιά μου δείπνησα και την εκτίμησα
ευγενικά την άφησα να πληρώσει και ζήτησα να φύγω
και πάλι τις παλιές πληγές ανοίγω
και θίγω, αυτούς που δεν με νιώσανε στο λίγο
γιατί πάντα κρύβω κάτι για μένα για να ξεφύγω
και συνθλίβω ότι με διώχνει απο κει που ανήκω
είναι σκοτάδι, μα πάλι ψάχνω κάτι που να λάμπει
ένα σημάδι, μες στα στενά μου γρήγορο βάδην
και τροχάδην περνάνε τα χρόνια και πίσω μένουμε
μα το σημαντικότερο μένει ότι αντέχουμε
τώρα νιώσε με ρε και μη διστάζεις
μην έχεις όνειρο στην ζωή σου να διατάζεις
τώρα κοίτα πως τα πράγματα πήρανε διαστάσεις
σε φάσεις χωμένος που δεν θα τις καταλάβεις


Μανιακός


Οι μάσκες πέφτουν, εδώ που ο πόνος δεν τελειώνει
προσανατολίζομαι μέσα στη σκόνη
εδώ που λύγισα, εδώ που οι δρόμοι βγάζουνε πάντα στο πουθενά 
και όλοι, χωρίς εξαίρεση μένουμε μόνοι
μες στη ζώνη του πολέμου με τα συναισθήματά μου, τις πληγές μου
σε θολές νύχτες και ατμόσφαιρες, αφηρημένες μνήμες στο γραπτό μου, ότι νιώθω
και είναι μέσα στο μυαλό μου κάπου στην άκρη του κόσμου...

Οι μάσκες πέφτουν, εδώ που ο πόνος δεν τελειώνει
προσανατολίζομαι μέσα στη σκόνη
εδώ που λύγισα, εδώ που οι δρόμοι βγάζουνε πάντα στο πουθενά 
και όλοι, χωρίς εξαίρεση μένουμε μόνοι
μες στη ζώνη του πολέμου με τα συναισθήματά μου, τις πληγές μου
σε θολές νύχτες και ατμόσφαιρες, αφηρημένες μνήμες στο γραπτό μου, ότι νιώθω
και είναι μέσα στο μυαλό μου κάπου στην άκρη του κόσμου...

Κακοήθης

Πες μου γιατί όλα κυλάνε εναντίων μας
πες μου γιατί δεν κάνεις κάτι για εμάς και τον πλησίον μας
το νου μας και είναι το μόνο που δεν είναι μείον μας
όταν κάποτε θα κάνουμε όλοι το ταμείο μας
είναι απίστευτο το πόσο εύκολα ξεχνάμε
στιγμές που ζήσαμε και είπες πως δεν φοβάμαι
μόνο μείνε δίπλα μου και μίλα μου και όλα καλά θα πάνε
εν τέλει δεν θυμάσαι τίποτα όμως θυμάμαι
Χίλια πράγματα μες στο κεφάλι μας και προσοχή
άλλοι ξεσπάνε στην μπάλα και άλλοι στην πολιτική
εγώ γιατί διάλεξα να ξεσπάω στη μουσική
μη ρωτάς και αυτό που ακούς εύχομαι να σου αρκεί
περιβολεί το μυαλό μου την καρδιά μου στα ξενύχτια μου
ότι κάνω για μένα το κάνω, κιόλα στα αρχίδια μου
μεγάλε, κάτι για την πάρτη σου εσύ κάνε
γιατί τα χρόνια φεύγουν αέρας και όλα κυλάνε..

Μανιακός

Οι μάσκες πέφτουν, εδώ που ο πόνος δεν τελειώνει
προσανατολίζομαι μέσα στη σκόνη
εδώ που λύγισα, εδώ που οι δρόμοι βγάζουνε πάντα στο πουθενά 
και όλοι, χωρίς εξαίρεση μένουμε μόνοι
μες στη ζώνη του πολέμου με τα συναισθήματά μου, τις πληγές μου
σε θολές νύχτες και ατμόσφαιρες, αφηρημένες μνήμες στο γραπτό μου, ότι νιώθω
και είναι μέσα στο μυαλό μου κάπου στην άκρη του κόσμου...

Οι μάσκες πέφτουν, εδώ που ο πόνος δεν τελειώνει
προσανατολίζομαι μέσα στη σκόνη
εδώ που λύγισα, εδώ που οι δρόμοι βγάζουνε πάντα στο πουθενά 
και όλοι, χωρίς εξαίρεση μένουμε μόνοι
μες στη ζώνη του πολέμου με τα συναισθήματά μου, τις πληγές μου
σε θολές νύχτες και ατμόσφαιρες, αφηρημένες μνήμες στο γραπτό μου, ότι νιώθω
και είναι μέσα στο μυαλό μου κάπου στην άκρη του κόσμου...

Οι μάσκες πέφτουν, εδώ που ο πόνος δεν τελειώνει
προσανατολίζομαι μέσα στη σκόνη
εδώ που λύγισα, εδώ που οι δρόμοι βγάζουνε πάντα στο πουθενά 
και όλοι, χωρίς εξαίρεση μένουμε μόνοι
μες στη ζώνη του πολέμου με τα συναισθήματά μου, τις πληγές μου
σε θολές νύχτες και ατμόσφαιρες, αφηρημένες μνήμες στο γραπτό μου, ότι νιώθω
και είναι μέσα στο μυαλό... ότι νιώθω είναι μέσα στο μυαλό μου...

Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

Explicit (Στίχοιμα) - ΦΑΡΟΣ



Στην καταιγίδα πάντα βλέπαμε τη λάμπα μου
με φτιάξανε παλιά τα όνειρα κι η μπάντα μου
είσαι λουόμενος που κάθεται στην ψάθα του
κ'εγώ είμαι φάρος που δεν φεύγει από τα βράχια του

εδώ δεν βλέπει ο θεός μα εγώ προσεύχομαι
στο ακρωτήρι του λόγου είναι που στέκομαι
πίσω κοιτάω και βλέπω έναν κόσμο απένταρο
κοιτάω μπροστά και βλέπω ένα γαλάζια απέραντο

και όταν περνάνε τα καράβια μου φωνάζουνε
μου λένε κράτα και ύστερα πορεία αλλάζουνε
άλλοι με πόρνες σε λιμάνια το γιορτάζουνε
και άλλοι ψάχνουνε τον κόσμο πως αλλάζουνε

και εσύ τα βράδια που περνούσες όλο μ'έκλεβες
εσύ γελούσες μα εγώ άκουγα πως έκλαιγες
και τώρα ο βύθος σου μοιάζει κάτι το άπρεπες
και πνίγεσαι μπροστά στον φάρο που δεν έβλεπες

μα ήμουν εδώ πριν ακουμπήσεις νερό
κ'αυτά τα βράχια που μ'αγκάλιασαν με 'κάναν γερό
μη το σκέφτεσαι θα 'μαι εδώ όποτε κ'αν έρχεσαι
κρατάω τους ναύτες μακριά απ'ότι εύχεσαι

Εχθές το βράδυ μου 'πες χάθηκε η ελπίδα μου
σαν ευκολόπιστος λαός μες την πατρίδα μου
βράχια η αλυσίδα μου τα στήθια μου για ασπίδα μου
είστε πολύ μικροί μουνιά μπροστά στην καταιγίδα μου

Εχθές το βράδυ μου 'πες έσπασε η κολόνα μου
σαν ετοιμόρροπος ναός στην Βαβυλώνα μου
χάλασε η εικόνα μου θρύψαλα τα χρόνια μου
είστε πολύ μικροί μουνιά μπροστά στον Ποσειδώνα μου

Ακούς έναν από χιλιάδες φάρους 
κάπου σε κάποιο ακρωτήρι με χιλιάδες γλάρους
ναι, από σπαθιά από χίλιους βαρβάρους 
χίλιους κουρσάρους ιστορίες αρετής και θάρρους 

ναι, ακούω φωνές των ναυαγών μέσα απ'το πέλαγο
και λίγο πριν ξεσπάσει νιώθω πάντα τον εγκέλαδο 
μήνυμα σθεναρό το φως μου πάντα καθαρό 
εμφανές από το Canaveral στο Tenaro

και στο 'να μίλι σ'είδα να σε καταπίνει 
στη μέση ήσουνα μόνος σου και γύρω σου μια δίνη 
σαν μονομάχος μόνος του και γύρω-γύρω κτήνη
στο Colosseo που πάλεψες και πέθανες για 'κείνη 

η μοναξιά μου βλέπει αυτό που βλέπω
κ'ηθική μου περιορίζει κ'ορίζει όσα επιτρέπω
εσύ μοιάζεις διαχειριστής σ'ένα στρατό ενοίκων
και εγώ μοιάζω με φάρο στροφάρω από καθήκον 

κ'είναι καράβια που ακόμα μου φωνάζουνε
από τη χώρα εκείνη που το θάνατο γιορτάζουνε
γιατί έχω μια καρδιά που δεν θέλει να την διατάζουνε
και μια αδερφή που μου έμαθε το λίγο πως μοιράζουνε

Εχθές το βράδυ μου 'πες χάθηκε η ελπίδα μου
σαν ευκολόπιστος λαός μες την πατρίδα μου
βράχια η αλυσίδα μου τα στήθια μου για ασπίδα μου
είστε πολύ μικροί μουνιά μπροστά στην καταιγίδα μου

Εχθές το βράδυ μου 'πες έσπασε η κολόνα μου
σαν ετοιμόρροπος ναός στην Βαβυλώνα μου
χάλασα η εικόνα μου θρύψαλα τα χρόνια μου
είστε πολύ μικροί μουνιά μπροστά στον Ποσειδώνα μου.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Mani - Δεν Φτάνει Μόνο Μια Νύχτα Να Βγάλεις Την Μάσκα






Intro:
Ξέρεις τι μου κάνουν τα μάτια σου εγώ τρελαίνομαι και χάνομαι 

 Couple 1:
Τα 'χω χαμένα,εδώ και κάτι μήνες δίχως φρένα η γη με καταπίνει όπως καταπίνω αίμα τρέχω,κι όμως δεν φτάνω πουθενά δεν είμαι σίγουρος που πέφτω αν αντέχω δεν καταλαβαίνω σταματήστε το γαμήδι να κατέβω δεν παλεύω μια και ανακατεύομαι έχω στο νου μου τα δικά μου δεν προλαβαίνω να μάθω να φέρομαι δεν προσπάθησαν να με μάθουν,δεν με ξέρουν χάνω το βήμα μου,τα μάτια μου δεν βλέπουν πως τ' αποφεύγω να κοιτάζω ότι σιχαίνομαι; μεθάω,πάω όπου πάει δεν ακολουθάω,μόνο βαδίζω με το τέλος μου τον ίδιο δρόμο και μάλλον παίζει να φτάσουμε κάπου σύντομα συμβαίνει όταν γίνεσαι βλάβη μέσα στο κύκλωμα θέλω μόνο να με θυμάσαι της ώρες που η νύχτα σβήνει και κοντά μου θα σαι βάζω στίχοιμα 

 Refren:
 Παραπατώ μέσα στην κάπνα μόνος λυγίζω και βγάζω τα μάτια μου πάντα στο σώμα μου ουλές από σημάδια δεν φτάνει μια νύχτα μόνο να βγάλεις την μάσκα (x2)

 Couple 2:
Παραμιλάω κάθε χάραμα στο πάρκο δίχως λόγο Χαζεύω τα αστέρια,πενθώ τον κόσμο,πέφτω ανάσκελα δεν γυρεύω το φως μου,μάτια δίχως κόρες είμαι όσα δεν παίρνει ο θάνατος απ' το μυαλό μου όχι όσα μου επιτρέπουν παγιδευμένος σε μια πόλη που σιχαίνομαι μα είμαι εθισμένος όπως και σε κάθε μέθοδο που το μυαλό μου καίει σε κάθε τρόπο που κάνει το μυαλό μου να κλαίει δεν πιστεύω κανέναν πια έπνιξα κάθε ελπίδα μου μέσα στα ψέμματα τα είδα όλα σε μια νύχτα,μετά πέθανα χάρισμα για την θλίψη σου όσα δεν θέλανε να κάνω τόσα έκανα πίσω απ' το βλέμμα σου τι κρύβεται κοιτάμε ποτέ μου δεν προσπάθησα να δω γιατί φοβάμαι γίνανε μνήμες σε σελίδες τετραδίων τα συναισθήματά μου πάντα με βγάζανε μείον 

 Refren:
Παραπατώ μέσα στην κάπνα μόνος λυγίζω και βγάζω τα μάτια μου πάντα στο σώμα μου ουλές από σημάδια δεν φτάνει μια νύχτα μόνο να βγάλεις την μάσκα (x5)

Σάββατο, 2 Απριλίου 2016

Βέβηλος - Μήνυμα στο μπουκάλι




Ήθελα τόσα να σου πώ και τοσα να σου τάξω 
ήθελα να σε ψάξω ήθελα να είμαι θηρευτής 
είπα να μείνω σιωπηλός μα πως να το βαστάξω 
που να σταθώ να αράξω που να σταθείς να ονειρευτείς 
γυρέψαμε και οι δυο την ιδια φυλακή 
ιδανική να δραπετεύουμε απ τα ρολόγια
μα εσυ φοβήθηκες δειλή και κρύφτηκες εκεί 
που την αγάπη τη σκοτώνουν φόβοι και μοιρολόγια
κλείσε την πόρτα και ασε με και πέτα το κλειδί 
μπαίνω παιδί και γέρασα λίγο πριν κοιμηθώ 
δεν εχω ακούσει τίποτα και τίποτα δε δεί 
κάνε το ραβδί σου ρόπαλο μα δεν θα θυμηθώ 
τρέχει το αίμα πλήγιασαν και οι δυο μου οι καρποί 
γιατί η σιωπή σου μου έσφιξε τις χειροπέδες 
αν δεν βρεθούμε εκεί στο μνήμα που έθαψες την ντροπή 
ίσως αρχίσω να σε ψάχνω στους παλιούς τεκέδες 
μα ειναι τα μάτια μου τυφλά καλή μου 
και το κελί που κρύβω μέσα μου μυρίζει αιθάλη 
τα αφτιά κομμένα και έχασα μια νύχτα τη φωνή μου 
γι αυτό σου στέλνω μήνυμα μέσα στο μπουκάλι 

Βάζω στο μπουκάλι μου βενζίνη και στουπί 
όταν το βρείς να διαβάσεις την οργή μου 
και αν νόμιζες πως έκλαψα μια νύχτα σαν κι αυτή 
φταίνε τα καπνογόνα που καίνε την πληγή μου

Βάζω στο μπουκάλι μου βενζίνη και στουπί 
όταν το βρείς να διαβάσεις την οργή μου 
και αν νόμιζες πως έκλαψα μια νύχτα σαν κι αυτή 
φταίνε τα δακρυγόνα που καίνε την ψυχή μου

Ηθελα τόσα να σου πώ και τοσα να σου φωνάξω
ήθελα να σε κράξω ήθελα να είμαι ποιητής 
είπα να γίνω ακίνδυνος μα πως να το βαστάξω 
που να σταθώ να αράξω που να σταθείς να εκδικηθείς 
γκρεμίσαμε και οι δυο τον τοίχο του μυαλού 
μα εσύ αλλού χαράμισες κάθε σου πέτρα
αυτή η ζωή σε θέλει μάχιμη και τσαμπουκαλού 
κοίτα σε σημαδεύουνε τώρα στα τρία μέτρα 
κλείσε τα μάτια μου έλεγες θυμάμαι γελαστή 
έτσι αρχίζουν τα όνειρα έτσι τελειώνει ο χρόνος 
μα ο χρόνος δεν τελείωσε σαν να χει ξεχαστεί 
και ενώ τα κλείσαμε μαζί εγώ τα βλέπω μόνος 
και τι δε μου είχες ορκιστεί και τι δε μου είχες τάξει 
μα τώρα η προδοσία σου σέρνεται χαμηλά
παλιά φορούσες τίποτα τώρα φοράς μετάξι 
παλιά έκαιγαν βιβλία τώρα καίνε μυαλά 
μα είναι τα μάτια μου τυφλά δε βλέπω απ τους καπνούς 
και ίσως να μην σε ακούσω πατώντας τη σκανδάλη 
μην ψάχνεις μήνυμα να βρεις στους πέντε ωκεανούς 
γιατί το χω στα χέρια μου ακόμα το μπουκάλι

Βάζω στο μπουκάλι μου βενζίνη και στουπί 
όταν το βρείς να διαβάσεις την οργή μου 
και αν νόμιζες πως έκλαψα μια νύχτα σαν κι αυτή 
φταίνε τα καπνογόνα που καίνε την πληγή μου

Βάζω στο μπουκάλι μου βενζίνη και στουπί 
όταν το βρείς να διαβάσεις την οργή μου 
και αν νόμιζες πως έκλαψα μια νύχτα σαν κι αυτή 
φταίνε τα δακρυγόνα που καίνε την ψυχή μου